Gözler, gözlere değil de iki karış ötedeki akla odaklanınca…
Sözler, alışılagelmişin dışında, tuhaf birer lakırdıya dönüşünce…
Ve insanlık, bizden yavaşça uzaklaşınca…
Normal olmayı unuttuk.
İki Kişilik Sessizlik
Bir sen, bir de bendik bu hayatta,
Bir senin sesin, bir de benim sesim...
İkimizin varlığıyla inşa ettik hayatı,
Sessizce, derinden, birlikte...
Bir sen, bir ben vardık bu yollarda,
Attığım her adımda izini bulurken,
Gecenin zifiri karanlığında,
Sabahın yakıcı aydınlığında hep sen vardın.
Bir sen, bir ben vardık bu hayatta,
Ama şimdi... anlamayacak kadar uzağız birbirimize.
Gölgem bile gölgene kavuşmuyor artık,
Mevsimler bile zamanında gelmiyor sanki.
Yeniden doğmak gibiydi bir zamanlar,
Şimdi ise ne doğuyoruz ne de tükeniyoruz...
Sadece susuyoruz,
Bir sen, bir ben vardık, bir zamanlar…
İÇİMİZDEKİ ŞEYTAN
Bir şeytan var içimizde,
Sessizce fısıldar kulağa.
Geçip gidenin peşine düşürür,
Kalıcıyı unutturur ansızın.
Tetikler arzuyu,
Bir anlık parıltı uğruna
Yakıp geçer
En derin duyguların izini.
Kandırır bizi kendi içimizle,
Sanki ihtiyaçmış gibi hissettirir yokluğu.
Sömürür sevgiyi, sabrı,
Ve sonra susar, olan olur.
Bir son hazırlar sinsice,
Ama başlangıç gibi giyinir.
Ne zaman ki geç kalır fark ediş,
O zaman anlaşılır:
Aslında bizmişiz o şeytanın kendisi
Kör Dil
Mısra yazılsa,
Satır dizilse,
Gönül istese de
Dil lâl kalır.
Yanar içten içe,
Söze ne çare,
Dil söylemezse
Göz de âmâ kalır.
Fanusun Kırıldığı Gece
Ansızın, vakitsiz bir saatte
Cam fanus yok olmuş haldeydi
Ve birden nefes almaya başladım.
Sanki içimde sessizce sakladığım
Tüm o kırık sabırlar
Bir fısıltıyla uyanmıştı.
Geceye adım adım,
Bu özgürlüğe teslim oldum…
Gecenin tekinsizliği kayboldu,
Gecenin ürkütücüğü aydınlandı.
Yorgun düşler diz çökmeyi bıraktı,
Ve karanlık ilk kez bana
Sadece gölge değil,
Bir yol gösterdi.
Gece uzun, evet…
Ama sabah doğmaktan hiç vazgeçmedi.
Ben de vazgeçmedim.
Çünkü beklemekten fazlasıydım artık.
Cam fanus yok olmuştu,
Saklanmak zorunda değildim.
Ayağa kalktım,
Ve bir fırtına gibi esmeye başladım yeniden.
Hayatın Ortasında Bir Oyun
Hayat, çizgileri belirsiz bir oyun alanı,
Gökyüzü mavi, ama gözler bazen sisli.
Çevre, fesatla dolu bir kalabalık,
Gülüşlerin gerisinde suskun hesaplar saklı.
Bazıları koşar, düşer, yine kalkar,
Bazıları sadece izler, alkışlamadan.
Kalpler buz gibi dururken eller ceplerinde,
Zaman akar, hiç kimse fark etmeden.
Oyun devam eder, sahne hep açık,
Kimin rolü ne, kim bilir tam olarak?
Maskeler renkli, sözler ise boş,
Gerçekler fısıldanır yalnızca uzaktan.
Bir çocuk gibi koşan, ama gözleri derin olan
Bir figür geçer sokak lambalarının altından.
Saklanmaz artık kimse kimseye,
Ama yine de herkes gizlenir aslında.
Saygı, yok olmuş bir kural gibi,
Kıymet bilen az, bilen de saklanır.
Ne zaman kıymetli olduğunu hatırlasa biri,
Kalabalıklar kıskanır, geri adım atar.
Hayat, kendi kuralını yazanlar için dardır,
Ama içi tertemiz olan bir oyun kurar.
Oyun biter bir gün, alkışlar susar,
Geride sadece oynayan kalır… onurla, zarafetle.
Sessizlikte Çırpınan
Nefes alamıyorum,
Bir cam fanusun içinde soluyorum hayatı,
Sesler içimde yankı, dışımda fırtına…
Bir adım, yalnızca bir adım
Atamıyorum.
Nefes alamıyorum,
Zihnim sus pus,
Düşünceler sürgünde…
Yaşamak, alışkanlıktan ibaret bir yorgunluk artık,
Hiçliğe sarılarak uyuyorum her gece.
Nefes alamıyorum,
Kaçamıyorum sesten, sözden, gözden…
Saklanacak bir köşe yok içimde,
Benliğim paramparça
Her bir parçam başka bir çığlıkta boğuluyor.
Bir şeyler var,
Adını koyamadığım
Belki de koymaya cesaret edemediğim
İçimde kıpırdayan bir çağrı gibi,
Sessiz…
Ama derinden.
Kıpırtısız bir rüzgarım ben,
Esmek istiyorum,
Ama bir dalı bile kıpırdatamadan
Yüzüme kapanan kapıların önünde
Bir yabancı gibi bekliyorum.
Her şey yerli yerinde görünüyor,
Ama ben
Kendime bile yabancıyım artık.
Dilim suskun, ben ağır,
Ve dünya… o da suskun.
Ve ben,
Nefes alamıyorum…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
