Tamamlanmış Bir Bekleyişin Hikâyesi

Bazı kelimeler,

ancak suskun harflerin arasına gizlenir.

Ve bazı cümleler,

yalnızca cesaretle söylenir.

“Beklenen gelirse,

bekleyen beklediğine değmeli.”

Çünkü senin bekleyişin,

zamanın önüne serilmiş bir dua gibi—

Ömrünü ikiye bölüp

yarısını başkasına bırakmak gibi.

Kendini gözünü kırpmadan

bir başkasına teslim etmek gibi…

Sevmek mi?

Bir insanı olduğu gibi kabullenmek mi?

Yoksa onda

kendinden bir şeyler bulmak mı?

Senin sabrında

benim en çaresiz yanım saklı,

Senin bekleyişinde

benim hiç bilmediğim bir sadakat var.

Bazı insanlar

sevdiklerini korumak için uzak durur.

Belki de bazıları

sevmek için yaratılmıştır,

Bazıları ise

sadece beklemek için.

Ama ben bilirim:

Bir insanı sevmekle başlar her şey.

Senin sevgin,

beni tamamlamaz

eksiklerimi çoğaltır sadece.

Çünkü sen,

tamamlanmış bir bekleyişsin.

Kışın son ayı gibi,

Baharın ilk umudu…

Bitti sanılanın

yeniden doğduğu tarih gibi.

“Öyle günler vardır ki,

insan bir ömür bekler

ve o günler yaşanmadan ölmez.”

Kim bilir,

belki de bazı şeyler

en çok yorulduğumuz yerde başlar.

Buradayım.

Hep buradaydım.

Ama şimdi…

belki biraz daha yakın.

Çünkü bilirim:

Beklemek güzeldir

ve eğer bir şey bekleniyorsa,

gelmesi mukadderdir.

Amor Mio- Gipsy King

Bir Kapı Aralandı

Bir kapı aralandı,

Ardında ne var bilmeden,

Hiçbir öngörü olmadan…

Sonsuzlukla aralandı.

Gerçeklerden çok uzak,

Adeta ilahi bir güçle bürünmüş,

Bir sessizliğin içinden geçti.

Bir kapı aralandı,

Hisset yağmuru,

Kapının ardındaki fırtınayı gör.

Ses değil, sızı girdi içeri.

Melodiyle gelen bir hatıra,

Teşekkür gibi suskun,

Acı gibi isteyerek...

Sessizlikle gelen bir şarkıydı bu,

Söylenmeyen cümlelerin içinden akan.

Benim kalbimden geçen,

Senin geceni saran bir yangın gibi.

Gün doğana dek döndü notalarda,

Dile gelmeyen bir teşekkür gibi—

Ne sustu, ne bağırdı,

Sadece aktı

İçimizden biri fark etmeden...

Yasmin Levy - La Alegría

Kalabalık Bakışlar Arasında

 

Bir gün dedim ki kendime:

“Bitti sandığın yer, aslında başlar kendinden.”

Düştüğüm anlarda bile inandım,

Bir yerlerde bir ışık yanar, geç de olsa… içten gelen.

Gözümde yaş, içimde kırık dökük kelimeler,

Ama dilimde suskunluktan kurduğum dualar vardı.

Bir tek ben bildim beklemenin ne demek olduğunu,

Çünkü umut, yüksek sesle söylendiğinde kolayca kırılırdı.

Sustum…

Anlatsam yüreğim sığmazdı cümlelere.

Sakladım; çünkü bazı hayaller,

Kalabalık bakışlar, büyüyen şeyleri ezerdi.

Bir zamanlar adımla anılan bir düzen vardı,

Her taş yerli yerinde, kurallar başkalarının kaleminden çıkmıştı.

Ben o düzenin dışına çıktım,

Alışıldık isimlerin geçmediği başka haritalara yöneldim.

Ne ardımda tanıdık bir imza vardı,

Ne de önüme serilen hazır cümleler.

Sadece ben vardım,

Ve inancım, zamanı geldiğinde konuşan bir iç ses gibi.

Yoruldum evet…

Ama bu yorgunluk bir vazgeçiş değil,

Bir yeniden doğuştu aslında.

Durmak, pes etmek değilmiş meğer,

Bazen sadece kendini duymaya izin vermekmiş hayatta.

Artık başlıyorum,

Sakince, sindire sindire,

Ve bilerek:

Hayat, hızlı koşanı değil;

Yavaşça, kendi ritminde yürüyeni sever.

Bugün, kendime verdiğim sözü tutuyorum:

Yorulsam da durmam,

Dursam da vazgeçmem.

Ve ne olursa olsun,

Kendimden geri dönmem.

Agnes Obel – Familiar

Hayatın Ortasında Bir Mola

Hayat bir mücadele.

Ve bu mücadelede çoğu zaman durmayı bilmezsek, hayat bizi bir şekilde durdurur.

Hem de en beklenmedik anda, en zor yoldan...

Konfor alanımızdan çekip alarak.

Zannediyoruz ki hep daha fazlasını yaparsak kazanacağız.

Daha çok çalışmak, daha çok koşturmak, hep ayakta kalmak...

Ama unuttuğumuz bir şey var: Bedenin de, ruhun da bir sınırı var.

Yeterince yorulmadık mı?

Yeterince nefes almadan çabalamadık mı?

Bu yorgunluğa bir dur demenin zamanı gelmedi mi?

Durmak, vazgeçmek değildir.

Aksine; bazen durmak, daha güçlü bir dönüşün ilk adımıdır.

Mücadele hep orada olacak.

Ama sen dinlenmiş, toparlanmış ve yenilenmiş olarak geri döndüğünde,

işte o zaman gerçekten kazanmaya başlarsın.

Kendine iyi bakmayı erteleyen herkese…

Bazen güçlü olmak, durmayı bilmektir.

R.E.M-Losing My Religion

Bir Zamanlar İnsan

Gözler, gözlere değil de iki karış ötedeki akla odaklanınca… 

Sözler, alışılagelmişin dışında, tuhaf birer lakırdıya dönüşünce… 

Ve insanlık, bizden yavaşça uzaklaşınca… 

Normal olmayı unuttuk.

İki Kişilik Sessizlik

 

Bir sen, bir de bendik bu hayatta,

Bir senin sesin, bir de benim sesim...

İkimizin varlığıyla inşa ettik hayatı,

Sessizce, derinden, birlikte...

Bir sen, bir ben vardık bu yollarda,

Attığım her adımda izini bulurken,

Gecenin zifiri karanlığında,

Sabahın yakıcı aydınlığında hep sen vardın.

Bir sen, bir ben vardık bu hayatta,

Ama şimdi... anlamayacak kadar uzağız birbirimize.

Gölgem bile gölgene kavuşmuyor artık,

Mevsimler bile zamanında gelmiyor sanki.

Yeniden doğmak gibiydi bir zamanlar,

Şimdi ise ne doğuyoruz ne de tükeniyoruz...

Sadece susuyoruz,

Bir sen, bir ben vardık, bir zamanlar…

İÇİMİZDEKİ ŞEYTAN

Bir şeytan var içimizde,

Sessizce fısıldar kulağa.

Geçip gidenin peşine düşürür,

Kalıcıyı unutturur ansızın.

Tetikler arzuyu,

Bir anlık parıltı uğruna

Yakıp geçer

En derin duyguların izini.

Kandırır bizi kendi içimizle,

Sanki ihtiyaçmış gibi hissettirir yokluğu.

Sömürür sevgiyi, sabrı,

Ve sonra susar, olan olur.

Bir son hazırlar sinsice,

Ama başlangıç gibi giyinir.

Ne zaman ki geç kalır fark ediş,

O zaman anlaşılır:

Aslında bizmişiz o şeytanın kendisi