HER GÜNÜN DEĞERİNİ BİL

Bir fırtına yaklaşıyor.. Sessiz sessiz içimizden geçiyor. Zararı ederi şuan kendine, Geçerken sessizlik getiriyor. Bilinmeyenin kaygısı doğuyor Gözler hep arıyor hırsız gibi, Karanlığa değince bir duruyor. Korku henüz nam salmamış, bekliyor.  Güneşe Kadar..

 İnsan...     İçinden Gelmeyince...        Sevmiyor..           Yüzü gülmüyor..               Sesine tahammül edemiyor..                  İki kelam edemiyor..                      Veda bile edemiyor..

  Ben aslında yokum. Bedenim, Ruhum kayıp. Ben aslında doğmadım Varolmadım. Kalbim kayıp. Kalbim bu sızıya zayıf..

İçinden gelmedikçe yüzü gülmüyor   İçinden gelmedikçe sesine tahammül edemiyor İçinden gelmedikçe iki kelam edemiyor  İçinden gelmeyince veda bile etmiyor.  Nedir bu öfke ve kin  Nedir bunca uzak mesafe, Koyulan uzun müsaadeler, Değer mi her birine, her hücreye. 

Bu beden benim mi Bu sözler bana mı ait Bunca çabayı ben mi gösterdim. Yokmuş gibi devam mı ettim, Hiç mi gerçeği görmedim Kaybetmeyi derinden hissetmedim mi

  Aklın karışırsa Gözlerime bak  Yönün kaybolursa  Gözlerime bak Titrerse için Gözlerime bak   Çaresiz kalırsan  Gözlerime bak Dünya Kararırsa Gözlerime bak Arzusuz kalamazsan  Gözlerime bak.

Neye, niçine cevap verir misin? Gözlerini devirmeden bakabilir misin? Sözlerinle dövmeden anlatabilir misin? Kimsin? Bir şey misin? İki mi? Nesin? Haklı mısın? Haksızlığa tepki misin? Gerçekten insan mısın? Kimsin?