HER GÜNÜN DEĞERİNİ BİL

Maske düştü. Ne alkış vardı, ne bağıran bir kalabalık. Sahne ışıkları sönünce geriye yalnızca çıplak bir gerçek kaldı. Ben sustum. Çünkü bazı sessizlikler cevaptan daha dürüsttür. Bazı bakışlar, yıllarca söylenmeyen cümleleri tek seferde yıkar geçer. Oysa ben bu maskeyi daha önce düşürmüştüm. Bir rüyada. Uykunun en savunmasız yerinde, aklın sustuğu, kalbin konuştuğu anda. Gördüm. Ama inanmak istemedim. “Rüyadır,” dedim, “korkunun oyunu.” Gerçeği beklemeye aldım, kendimi erteledim. Meğer bazı rüyalar haber vermek için gelirmiş. İnsan hazır olsun diye. Ben hazır değildim. O yüzden uyandım, üstünü örttüm, devam ettim. Ta ki gerçek aynı maskeyi gündüz vakti düşürene kadar. Gözlerini kaçırdın. O an anladım; ben fazla değilmişim, sen eksikmişsin. Cesaretinde, netliğinde, insan kalabilme halinde. Maske düşerken ben kendime döndüm. Bir yanlış anlaşılmadan değil, bir yanılgıdan çıktım. Zor olan sevgi değildi, zor olan gerçeği kabullenmekti. ...

Neydi bu, neydi şimdi yaşadığım? Parlak ışıkların altında göz alan ama ısıtmayan bir sahne, alkıştan çok gürültüye benzeyen sesler… Seçilmiş bir yalnızlık vardı üzerimde, kalabalıkların içinden özellikle seçilmiş. Herkes konuşurken kimsenin gerçekten dinlemediği o yerden tanıyorum kendimi. “Burada kalmıştık” der gibi yarım bırakılmış bir cümleye döndüm. Düzenliydi hayatım, özenliydi, hatta küçük ama kaliteli bir suskunlukla kendine yetiyordu. Ne zamandır onu arıyordum ve ne zamandır ona dönemiyordum. Çünkü sahne vardı. Yüzler vardı. Gülüşü ezberlenmiş, hayatı vitrine dizilmiş insanlar… Gerçeklik, bir filtreden ibaretti. Ben oradaydım ama bana ait değildim. Sonra zaman dedi ki: “Yeter.” 2026’da, hiç bağırmadan, kimseye hesap vermeden kendi içime doğru yürüdüm. Bir kapı kapandı, alkış kesildi, ışıklar söndü. Ve ben… nihayet sessizi duydum. Öze dönüş dedikleri aslında eve dönmekmiş. Yol uzun değilmiş, sadece cesaret istiyormuş. Sahte çevrelerin sahte sıcaklığından kendimi usulca çekip ald...