Ben’den Öte Ben

Yorgunum…

sürekli kovalanmaktan,

her çağrıdan,

her daim görülmekten.

Sanki gökyüzü bile üstüme eğilmiş,

nefesimi çalan ağır bir taş gibi.

Öğrenilmiş duygular biriktirdim;

biliyorum ki en yakın eller bile

hasetle titreyebilir,

gölgeme basabilir,

Işığımın üzerine ince bir perde çekebilir.

Bense, bir inziva seçiyorum.

Yalnızlığın sessizliğinde büyüyor kalbim,

ve ilk kez yalnızca kendi ritmimle yaşıyorum.

Biliyorum ki bütün acılara rağmen

bu yorgun ruh bir gün yeniden ışığa kavuşacak.

ama kendi ışığıyla:

kimseye ait olmadan,

kimseye borçlu kalmadan.

Marc Aryan -Parce que je t'aime

Büyük Evin Yalnız Cenazesi

 Her şey fazla fazla ev de 

Kalabalık toplanmış

Bu zamana kadar gelmeyen evlatlar

Biri doktor, biri avukat, biri iş adamı

Gelmişler sonunda baba evine

Babalarının cenazesine

Boş bir uğultu sonu görülmeyen salonda

Diller de hayat şartları yoğun tempo 

Ve bunun gibi daha niceler

Baba artık toprak altında

Demek ki varlığı gitti konusu da bitti

     t. g. A

Kendine Yolculuk

Zamanla öğrendim;

Bazen en derin sessizlik,

Bir kalbin en gürültülü çığlığıdır.

Kelimeler yorgun,

Cümleler bitkin,

Ama içimde dinmeyen bir fırtına var hâlâ.

Alır da giderim başımı,

Kendime dönerim.

İnzivanın sessizliğinde

Belki yeni bir ben saklıdır,

Belki başka bir bahar…

Francis Lai – Un Homme et Une Femme