Sandalye Aynı, Oturan Başka

bir masa kurdum

ışığı loş bıraktığım

içinde fazla kaldığım

ışığım vardı

ısınsınlar diye koyduğum

samimiyetim vardı

çekinmeden açtığım

bir güven vardı

eşikten içeri aldığım

herkese yer açtığım

kendimden eksilttiğim

sandalyeler doldu

sesleri çoğalttığım

ben azaldım

fark edilmeden sustuğum

aynı masa şimdi

uzaktan baktığım

aynı akşam

içine sığamadığım

kapı var hâlâ

ama bana açılmayan

bir yer var içeride

ama ait olamadığım

ne zaman böyle oldu

hatırlayamadığım

verdiğim her şeyde

kendimi bıraktığım

onlar birbirinde

ben dışarıda kaldığım

ve en çok

içime attığım

çağrılmamaya değil

unutulmuş gibi durduğum

benden doğan şeylerde

bensiz kaldığım

İKİ ARADA BİR YER

İki arada bir yerdeyim, neredeyim bilmiyorum,

bilmekle bilmemek arasında uzayan bir çizgideyim,

kararsızlığın kıyısında, adım atmadan sürüklenir gibiyim.

Gitmek istedikçe kalan,

kalmak istedikçe duran,

durdukça içimde çoğalan bir boşluğun içindeyim.

Zamanla yarıştıkça geride kalan,

aklımla tartıştıkça yorulan,

gözlerimle kaçırdıkça eksilen,

ruhumla uzaklaştıkça derinleşen,

kalbimle sustukça tamamlanan bir sessizliğin içindeyim.

Bildikçe eksilen,

bilmedikçe çoğalan,

anladıkça dağılan,

sustukça toparlanan bir hâlin içindeyim.

Ve ben şimdi,

ne tam gidebilen ne de kalabilen,

ne bildiğine tutunabilen ne de bilmediğine bırakabilen bir yerdeyim.

Soruyorum kendime,

neredeyim,

ve bu bilmekle bilmemek arasında

kalan kendimi

neyleyeyim…