bir masa kurdum
ışığı loş bıraktığım
içinde fazla kaldığım
ışığım vardı
ısınsınlar diye koyduğum
samimiyetim vardı
çekinmeden açtığım
bir güven vardı
eşikten içeri aldığım
herkese yer açtığım
kendimden eksilttiğim
sandalyeler doldu
sesleri çoğalttığım
ben azaldım
fark edilmeden sustuğum
aynı masa şimdi
uzaktan baktığım
aynı akşam
içine sığamadığım
kapı var hâlâ
ama bana açılmayan
bir yer var içeride
ama ait olamadığım
ne zaman böyle oldu
hatırlayamadığım
verdiğim her şeyde
kendimi bıraktığım
onlar birbirinde
ben dışarıda kaldığım
ve en çok
içime attığım
çağrılmamaya değil
unutulmuş gibi durduğum
benden doğan şeylerde
bensiz kaldığım
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Her Günün Değerini Bil, diyorsak, o güne bir yorum bırakmak da fena fikir değil.
Yazıyla ilgili düşüncelerini duymak beni mutlu eder. :)