Karşı kıyıda bir ışık yanıyor hâlâ.
Yıllardır kimse oturmayan bir evin penceresi gibi.
Ne kadar uzaklaşsam da
gözüm dönüp dolaşıp onu buluyor.
Bir şarkı çalıyor içeride.
Aynı şarkı.
Sanki zaman o odada yürümeyi bırakmış.
Perdeler eskimiyor.
Akşam olmuyor.
Kimse yaşlanmıyor.
Yalnızca ben.
Merdivenlerde unutulmuş bir ayak sesi var.
Bir kapının kapanırken bıraktığı boşluk.
Bir masanın üzerinde soğumuş çaylar.
Konuşulmamış cümleler.
Eksik bırakılmış vedalar.
Hepsi yerli yerinde.
Toz bile konmuyor üzerlerine.
Geçmiş böyle bir şey sanırım.
Gitmiyor.
Dokunulmuyor sadece.
Köprü hâlâ orada.
İki kıyı da yerinde.
Su aynı su değil.
Ben aynı ben değilim.
Bir zamanlar içinden geçtiğim hayat,
şimdi karşı kıyıdan bana bakıyor.
Aşk mı?
Bilmiyorum.
Belki bir pencereye vurup geri dönen ışık.
Belki aynı şarkının yıllar sonra içimde bulduğu yankı.
Belki de yalnızca
zamanın katlayıp kalbimin bir köşesine bıraktığı
eski bir akşam.
Rüzgâr estiğinde hâlâ duyuluyor.
Bir ömür geçiyor.
O akşam geçmiyor.
