Yazın ortasında kışın içinde
Dondurucu bir rüzgar gibi
Uzaklaşmak istiyor,
Bensiz bir yerde,
Adımlarını benden uzaklaştırmak…
Bense, ateşin üstünde üşürken
Elleri olmadan ısınamıyorum,
Bir adım ileri gidemiyorum,
Zihnimde sıkışan göğsüm,
Nefesim, kararmış bir tünel gibi.
Ve her şey,
Bir kopuşun sessiz yankısı gibi
Yavaşça siliniyor,
Birbirimize dokunamadıkça
Zaman, yavaşça eriyor,
Bir uzaklaşma, bir yavaşça kayboluş,
Beni içimde kaybolan bir boşlukla bırakıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Her Günün Değerini Bil, diyorsak, o güne bir yorum bırakmak da fena fikir değil.
Yazıyla ilgili düşüncelerini duymak beni mutlu eder. :)