Nefes alamıyorum,
Bir cam fanusun içinde soluyorum hayatı,
Sesler içimde yankı, dışımda fırtına…
Bir adım, yalnızca bir adım
Atamıyorum.
Nefes alamıyorum,
Zihnim sus pus,
Düşünceler sürgünde…
Yaşamak, alışkanlıktan ibaret bir yorgunluk artık,
Hiçliğe sarılarak uyuyorum her gece.
Nefes alamıyorum,
Kaçamıyorum sesten, sözden, gözden…
Saklanacak bir köşe yok içimde,
Benliğim paramparça
Her bir parçam başka bir çığlıkta boğuluyor.
Bir şeyler var,
Adını koyamadığım
Belki de koymaya cesaret edemediğim
İçimde kıpırdayan bir çağrı gibi,
Sessiz…
Ama derinden.
Kıpırtısız bir rüzgarım ben,
Esmek istiyorum,
Ama bir dalı bile kıpırdatamadan
Yüzüme kapanan kapıların önünde
Bir yabancı gibi bekliyorum.
Her şey yerli yerinde görünüyor,
Ama ben
Kendime bile yabancıyım artık.
Dilim suskun, ben ağır,
Ve dünya… o da suskun.
Ve ben,
Nefes alamıyorum…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Her Günün Değerini Bil, diyorsak, o güne bir yorum bırakmak da fena fikir değil.
Yazıyla ilgili düşüncelerini duymak beni mutlu eder. :)