Bir Odaya Değil, Bir Cümleye Sığındım

Geçti yanımdan çokça yüz,

her biri bir masalın kırık aynasıydı.

Sevdim mi, unuttum mu,

yoksa sadece sustum mu

bilmiyorum artık.

Ben, kendime yazılmış bir mektubum.

Ne alıcısı belli,

ne de son cümlesi...

İlham sandığım yüzler

birer gölgeden ibaretti belki de.

Kahraman oldular satırlarda,

ama hiçbirinde soluklanamadım.

Bir yerde eksik kalan neydi?

Ben mi fazlaydım,

yoksa onlar mı eksik?

Bir yürek tamamlandığında,

diğeri neden kendini yitirmeli?

Aşk geldiğinde

neden içimdeki ses susmalı?

Ben,

bir kadınım.

Güçlü, özgür, tutkulu.

Bağlandığımda yanarım,

kısıtlandığımda boğulurum.

İki hâli de göze alırım.

Bugünü yaşarım.

Ne dünde takılıyım

ne yarına borçluyum kendimi.

Ben,

bir odaya değil,

bir kelimeye sığınırım.

Ve orada

yalnızlığımla konuşur,

özgürlüğümle susarım.

Yazmak,

bir sevgiliden daha sadıktır bana.

Ve bazen,

bütün bu yaşananlar,

sadece bir cümle kurabilmek içindir.

Arooj Aftab – Last Night

Woolf’a Saygılarla..