Tahammülsüz...

 İnsan...
    İçinden Gelmeyince...
       Sevmiyor..
          Yüzü gülmüyor..
              Sesine tahammül edemiyor..
                 İki kelam edemiyor..
                     Veda bile edemiyor..

ZAAF

 Ben aslında yokum.

Bedenim, Ruhum kayıp.

Ben aslında doğmadım

Varolmadım.

Kalbim kayıp.

Kalbim bu sızıya zayıf..

Yok Gibi..

İçinden gelmedikçe yüzü gülmüyor 
İçinden gelmedikçe sesine tahammül edemiyor
İçinden gelmedikçe iki kelam edemiyor 
İçinden gelmeyince veda bile etmiyor. 
Nedir bu öfke ve kin 
Nedir bunca uzak mesafe,
Koyulan uzun müsaadeler,
Değer mi her birine, her hücreye. 

Benim Mi?

Bu beden benim mi

Bu sözler bana mı ait

Bunca çabayı ben mi gösterdim.

Yokmuş gibi devam mı ettim,

Hiç mi gerçeği görmedim

Kaybetmeyi derinden hissetmedim mi

Gözlerime bak

 

Aklın karışırsa
Gözlerime bak 
Yönün kaybolursa 
Gözlerime bak
Titrerse için
Gözlerime bak
 
Çaresiz kalırsan 
Gözlerime bak
Dünya Kararırsa
Gözlerime bak
Arzusuz kalamazsan 
Gözlerime bak.

KİMSİN

Neye, niçine cevap verir misin?

Gözlerini devirmeden bakabilir misin?

Sözlerinle dövmeden anlatabilir misin?

Kimsin?

Bir şey misin?

İki mi?

Nesin?

Haklı mısın?

Haksızlığa tepki misin?

Gerçekten insan mısın?

Kimsin?

Sondu..

 Son cümleler sahiden söylendi mi?

  Nihai kararlar alındı mı?

Zaman aleyhimize de işledi mi?

Herşey için çok geç kalındı mı?

Son dilekler dilenip, vasiyete döküldü mü?