Beklemek Ama Neyi?

Beklemek ama neyi?

Beklemek ama kimi?

Beklemek ama değer mi?

Beklenen gelince bir sormak lazım:

Sahi, nasıldı beklemenin sancısı?

Derdi, tasası?

Kaç geceyi aynı ihtimale yatırdın?

Kaç sabah, “bugün olur” diye uyandın?

Sonra bir gün geldi.

Beklediğin.

İnsan mıydı, haber miydi,

bir kapının açılması mıydı;

ne önemi var?

Geldi mi gerçekten beklenen?

Bıraktığın yerde miydi?

Yoksa çoktan başka biri miydi?

Sesi aynı mıydı?

Bakışı?

Seni görünce gözleri

eskisi gibi bir yerinden tanıdı mı?

Peki ya sen?

Beklediğin o muydu hâlâ?

Yoksa yıllarca büyüttüğün ihtimal mi?

Umut muydu?

Her sabah yeniden yeşerttiğin?

Bir filiz miydi avucunda,

kışın ortasında bahar sandığın?

İnanç mıydı?

Olmayana bir sebep,

gecikene bir mazeret bulduğun?

Sevgi miydi?

Gitmek üzereyken dönüp,

bir kez daha kapıya baktığın?

Yoksa beklemek miydi?

Çoktan adını unuttuğun,

kendinden bir parça sandığın?

Kaç kere “biraz daha” dedin?

Bir gün daha?

Bir gece?

Bir ihtimal?

Kim söyledi sana bekle diye?

O mu?

Sen mi?

Yoksa umut mu tuttu kolundan?

İnanç mı oturttu yeniden?

Sevgi mi eğildi kulağına:

“Değer.”

Değdi mi?

Sen pencereye bakarken,

zaman arkadan evi boşalttı mı?

Bir sandalye eksildi mi içinden?

Bir heves?

Bir inanç?

Bir umut?

Sen hâlâ orada mıydın?

Beklenen geldiğinde,

kimi buldu karşısında?

Seni mi?

Senden kalanı mı?

Yoksa beklemeyi

kendine hayat bellemiş

bambaşka birini mi?

Sahi…

Ben seni beklerken,

benden ne kaldı?

Sen geldiğinde,

hangi beni buldun?

Karşı Kıyı

 

Karşı kıyıda bir ışık yanıyor hâlâ.

Yıllardır kimse oturmayan bir evin penceresi gibi.

Ne kadar uzaklaşsam da

gözüm dönüp dolaşıp onu buluyor.

Bir şarkı çalıyor içeride.

Aynı şarkı.

Sanki zaman o odada yürümeyi bırakmış.

Perdeler eskimiyor.

Akşam olmuyor.

Kimse yaşlanmıyor.

Yalnızca ben.

Merdivenlerde unutulmuş bir ayak sesi var.

Bir kapının kapanırken bıraktığı boşluk.

Bir masanın üzerinde soğumuş çaylar.

Konuşulmamış cümleler.

Eksik bırakılmış vedalar.

Hepsi yerli yerinde.

Toz bile konmuyor üzerlerine.

Geçmiş böyle bir şey sanırım.

Gitmiyor.

Dokunulmuyor sadece.

Köprü hâlâ orada.

İki kıyı da yerinde.

Su aynı su değil.

Ben aynı ben değilim.

Bir zamanlar içinden geçtiğim hayat,

şimdi karşı kıyıdan bana bakıyor.

Aşk mı?

Bilmiyorum.

Belki bir pencereye vurup geri dönen ışık.

Belki aynı şarkının yıllar sonra içimde bulduğu yankı.

Belki de yalnızca

zamanın katlayıp kalbimin bir köşesine bıraktığı

eski bir akşam.

Rüzgâr estiğinde hâlâ duyuluyor.

Bir ömür geçiyor.

O akşam geçmiyor.

In The Mood For Love - Yumeji's Theme

Sandalye Aynı, Oturan Başka

bir masa kurdum

ışığı loş bıraktığım

içinde fazla kaldığım

ışığım vardı

ısınsınlar diye koyduğum

samimiyetim vardı

çekinmeden açtığım

bir güven vardı

eşikten içeri aldığım

herkese yer açtığım

kendimden eksilttiğim

sandalyeler doldu

sesleri çoğalttığım

ben azaldım

fark edilmeden sustuğum

aynı masa şimdi

uzaktan baktığım

aynı akşam

içine sığamadığım

kapı var hâlâ

ama bana açılmayan

bir yer var içeride

ama ait olamadığım

ne zaman böyle oldu

hatırlayamadığım

verdiğim her şeyde

kendimi bıraktığım

onlar birbirinde

ben dışarıda kaldığım

ve en çok

içime attığım

çağrılmamaya değil

unutulmuş gibi durduğum

benden doğan şeylerde

bensiz kaldığım

İKİ ARADA BİR YER

İki arada bir yerdeyim, neredeyim bilmiyorum,

bilmekle bilmemek arasında uzayan bir çizgideyim,

kararsızlığın kıyısında, adım atmadan sürüklenir gibiyim.

Gitmek istedikçe kalan,

kalmak istedikçe duran,

durdukça içimde çoğalan bir boşluğun içindeyim.

Zamanla yarıştıkça geride kalan,

aklımla tartıştıkça yorulan,

gözlerimle kaçırdıkça eksilen,

ruhumla uzaklaştıkça derinleşen,

kalbimle sustukça tamamlanan bir sessizliğin içindeyim.

Bildikçe eksilen,

bilmedikçe çoğalan,

anladıkça dağılan,

sustukça toparlanan bir hâlin içindeyim.

Ve ben şimdi,

ne tam gidebilen ne de kalabilen,

ne bildiğine tutunabilen ne de bilmediğine bırakabilen bir yerdeyim.

Soruyorum kendime,

neredeyim,

ve bu bilmekle bilmemek arasında

kalan kendimi

neyleyeyim…

Yok Gibi

 

Sanki adı varmış gibi,

ama hiç çağrılmamış gibi

mühürlenmemiş bir zarf gibi,

yola çıkmadan yarım kalmış.

Sanki dokunulmuş gibi,

ama hiç tutulmamış gibi

avuçtan kayıp giden su gibi,

iz bile bırakmadan akmış.

Sanki dinlenmiş gibi,

ama hiç duyulmamış gibi

yarım kalmış bir cümle gibi,

kendi içinde susmuş.

Sanki sevilmiş gibi,

ama hiç yer bulmamış gibi

içine kapanan bir kalp gibi,

sessizce yalnızlaşmış.

Hayatın Kenarından

33 yaşındayım.

Henüz hiçbir şey yaşamamışım gibi hissediyorum bazen.

Yolun ortasında sayılacak kadar uzun bir hikâyem yok belki.

Ama kenarındayım.

Hem de en kenarında.

Oradan bakınca bazı şeyler daha net görünüyor.

Birbirimizin yerini dolduramayacak şeyleri,

birbirimizin yerine koymaya çalıştık.

İnsanların yerine eşyaları…

Değerlerin yerine çıkarları…

Sabır yerine aceleyi…

Olmadı.

Çünkü insanın yerini hiçbir şey dolduramaz.

Bir boşluk bir kez yanlış şeylerle doldurulmaya çalışıldığında,

sonra oraya hiçbir şey sığmaz.

Belki de bu yüzden artık bazı yerlere kimseyi koyamıyoruz.

Çünkü bir zamanlar yanlış şeyleri koyduk.

Ben İstanbul’da büyüdüm.

Yedi tepenin arasında.

Belki de bu yüzden insanı anlamaya çalışırken hep şehirlere benzettim onu.

İstanbul gibi…

Kalabalık ama yalnız,

güzel ama yorgun,

tarihle dolu ama bazen kendi hafızasını unutan.

Büyürken izlediğim hikâyeler, duyduğum cümleler,

o eski İstanbul anlatıları…

Belki farkında olmadan bana şunu öğretti:

İnsan bazen bir şehrin içinde büyümez.

Bir şehrin hafızasında büyür.

Ve o hafıza insana şunu hatırlatır:

İnsan insanın önünde engel de olabilir,

yolunu açan kapı da.

Yedi Güzel Adam- Özlem

Ayazın Tam Ortasında

Ben hep kışım,

Elim ayağım hep buz gibi.

Avuçlarımda tutamadığım bir sıcaklık,

Tenimde dolaşan ince bir ayaz.

Ben hep kışım.

Kendi duvarlarımda yaşıyorum.

Tuğlalarını suskunlukla ördüğüm,

Pencerelerini içeriye kapattığım duvarlarda.

Rüzgâr içeri sızmasın diye değil,

İçimdeki rüzgâr dışarı taşmasın diye.

Ben hep kışım.

Güvensizlikten yalnızlığa mahkûm.

Kalabalıkların ortasında bile

Omuzlarıma çöken bir serinlik var.

Kimse görmüyor,

Ama ben üşüyorum.

Ben hep kışım.

Boğazımda düğümlenen kelimelerim var.

Söylenirse kıracak,

Söylenmese içimi kesecek cümleler.

Her yutkunuşta biraz daha sertleşen,

Biraz daha ağırlaşan.

Ben hep kışım.

Korkudan değil yalnız,

Fazla hissetmekten titreyen.

Bir bakışın yükünü omuzlarında taşıyan,

Bir suskunluğun içinde kaybolan.

Ben hep kışım.

Yazı, baharı es geçen.

Çiçek açmaya niyetlenip

Son anda vazgeçen dallar gibiyim.

Tomurcuğa durmuşken donan,

Açmaya cesaret edemeyen.

Bahar gibiyim belki,

Ama üstüme çöken ayazdan başını kaldıramayan.

Toprağın altında kıpırdayan,

Yüzeye varamayan.

Güneşe dönmeye niyetli,

Ama gölgesinden çıkamayan.

Ben hep kışım.

Kar çok yağmasa da içimde tipiye dönen.

Ayazı kapının önünde değil,

Göğsümün tam ortasında taşıyan.

Gitmeyen,

Çözülmeyen,

İnatla kalan.

Ben hep kışım.

Güneş çıksa da ısınmayan.

Toprak yumuşasa da içi sert kalan.

Sesler çoğalsa da

İçinde yankıdan başka bir şey bulamayan.

Ne tam gece, ne tam gündüz.

Işığın da karanlığın da yarım kaldığı bir saat.

Ne tam kış, ne tam bahar.

Toprağın çözülmeye niyet edip

Yine de sert kaldığı o aralık.

Bir eşikteyim.

Adım atmadan duran,

Geri dönmeden bekleyen.

Ne ilerideyim ne geride.

Sadece ayazın tam ortasında.

Ben hep kışım.

Çünkü içimde çözülmeyen bir soğuk var.

Çünkü bazen insan

En çok kendi içinde donar.

Ve en sert rüzgâr

Dışarıdan değil,

İçeriden eser.

Bazı soğuklar mevsimden değil, insanın içinden gelir.

                                                Arzu Soylu

Tarkan- Kış Güneşi

Köşe yazım