Ama bir türlü birleşemeyen.
Görünmeyen sınırlar çizilir aramıza,
Her adımda biraz daha derinleşen.
Gece, her şeyden bağımsız bir sahne kuruyor.
Bir rüyanın içinde gözlerini hissediyorum,
Sanki hiç söylenmemiş sözler,
Dudaklarının kenarından süzülüyor.
Uykumun en sessiz anında,
Bir meltem gibi dokunuyor varlığın,
Huzur ve eksiklik bir arada,
Hiç bitmeyen bir bilmecenin içinde.
Belki de bazı yollar sadece düşlerde kesişir,
Bazı buluşmalar kelimelere hapsolur.
Ve biz, hep o eşikte kalırız;
Ne bir adım ötesi, ne bir adım gerisi…
Rüyaların gerçek olması ümidiyle en kısa zamanda
YanıtlaSilMerhabalar.
YanıtlaSilDiğer şiirlerinizin sayfanızdaki puntosu bayağı büyüktü ve okumakta zorlanmıyordum. Ama her nedense, bu şiirinizin de puntosu o kadar küçülmüş ki okumakta zorlandım, hatta okuyamadım.
Selam ve saygılaarımla.
Kelimelere tutsak bir kalemin ne yapacağı belli olmaz. Belki bir düş arifesinde, belki bir bilmecenin hecesinde... Ama hep derinleşen bir endişenin getirdiği korkuyu atamamanın verdiği sancı ile bir türlü kesişmeyen yolların utancı; hasreti bitirip, özlenen ve beklenen kavuşmayı gerçekleştirecektir.
YanıtlaSilKaleminize, emeğinize ve gönlünüze sağlıklar dilerim.
Şiire, şiirle yaklaşma, şiirle şiirce konuşma, belki satır aralarında kalan meramı ortaya çıkarır.
Merhabalar.
YanıtlaSilİşte bu şiire yazdığım yorumumun cevabını çok bekledim ama, alamadım. Sakın beni yanlış anlamayın. Yazmak zorunda değilsiniz ama, buradaki prosedür böyledir.
Selam ve saygılarımla.
Merhabalar.
YanıtlaSilBu şiirinizde de dikkatimi çeken şu dizeyi ele almak istiyorum.
"Sanki hiç söylenmemiş sözler,
Dudaklarının kenarından süzülüyor."
Son dize şöyle olsaydı daha güzel olur muydu?
Gece, her şeyden bağımsız bir sahne kuruyor.
Bir rüyanın içinde gözlerini hissediyorum,
Sanki hiç söylenmemiş sözler,
Gözlerinden inci misali süzülüyor.
Selam ve saygılarımla.