Küller Değil, Kelimeler

Bir sabah uyandım, tanıdıklar yok,

Odanın içi sessiz, dışarısı çok soğuk.

Alışılmış sesler, birer birer sustu,

Ama içimde bir melodi, hâlâ usul usul çalmakta.

Duvarlar yer değiştirdi, masa başka masa,

Yüzler tanıdık değil ama maskeler tanıdık aslında.

Bir adım ileri her bakışta gölgeler,

Ama ben ışığımı içimde saklamayı öğrendim meğer.

Elvedalar çoğaldı, biri omzuma, biri kalbime,

Kimi dost görünüp içten çekildi derinime.

Sevda da bir rüzgâr oldu, esti, geçti,

Ama köklerim toprakta, ben hâlâ buradayım işte.

Yeni bir sayfa değil bu,

Bu bambaşka bir kitap—ve ben yazarım.

Küllerimden değil, kelimelerimden doğuyorum bu defa,

Umuda inanan bir kadının en güzel zamanı başlar şimdi.

Zamanın İçindeki Yol

 

Bir yol var, çıkmazlarla dolu

Ama her adımda seni daha yakından hissediyorum,

Zamanla, geçmişin yankıları sessizleşecek

Ve seninle her şey bir şarkıya dönüşecek,

Dalgaların sahile vurduğu gibi.

Adımlarım ağır, kalbim huzursuz

Ama içimde bir his var,

Güneş batarken yavaşça doğacak yeni bir gün gibi,

Ve o gün, her şeyin daha berrak olacağı an olacak.

Şu an her şeyin sonlanması için bir adım daha

Ve o adım, seni sevmenin her halini anlamak olacak.

Henüz tamamlanmamışken bir şeyler

Biliyorum, zaman her şeyi doğru yapacak.

Huzur içinde bekleyeceğim,

Her şeyin vaktini alması için

Ve bir gün, yavaşça kaybolacak geçmişin ağırlığı,

Bir rüzgar gibi uçup gidecek

Ve ben, sana doğru giden yolu bulacağım.

Birlikte, her anı yavaşça inşa edeceğiz

Ve ben, her sabah seni hayal ederek uyanacağım.

Çünkü beklemek de bir anlam taşır

Ve bekleyerek seni daha çok seviyorum,

Gün geçtikçe daha netleşen bir sevda gibi.

Sonunda, bir yere varacak her şey

Ve o an, birlikte olmanın başlangıcı olacak

Zamanın içinde kaybolacak her şey,

Ve seninle o an, sonsuza kadar sürecek.

Bana Ne Yapıyorsun?

Asla yok olmuyor musun?

Onca zaman geçti, dönüp bakmadım,

Şimdi aniden çıkıyorsun karşıma,

Sorguluyorsun…

Yok sandığım ne varsa,

Tek tek geri getiriyorsun,

Büyük sözler verdim kendime,

Şimdi bana yaşatıyorsun.

Bana ne yapıyorsun?

Tüm hayatımı altüst edip

Beni baştan mı yaratıyorsun,

Yoksa gerçek arzuyu mu uyandırıyorsun?

Bana ne yapıyorsun?

Fırtınadan bir türlü

Dingin sulara geçemiyorum…

Boşa Değilmiş

Bu ne inat, bu ne hiddet,  

Bunca yılın ardında saklı,  

Sönmeyen bir öfke mi var hâlâ,  

Yoksa bitmemiş hesaplar mı?  

Özlemin adı senin dilinde  

Kocaman bir boşluk mu şimdi?  

Yılların faturasını keserken  

Ne bir hatır, ne bir sıcak kelime…  

Geldiğin yolları izledim,  

Bir zamanlar bildiğim dostu aradım,  

Ama bulduğum, yalnızca gölgen,  

Yorgun bir mutsuzluğa hapsolmuş hâlin.  

Oysa ben geçmişin yükünü indirdim,  

Barış dedim, huzur dedim,  

Ama sen…  

Beni yargılamak için mi döndün?  

Boşa değilmiş geçen yıllar,  

Boşa değilmiş uzak kalışlar,  

Meğer dost sandığım o eski sima,  

Çoktan silinmiş hatıralardan.

Halil Sezai- Sonbahar

Emanet

Ellerime bıraktığın kalbi,

bir serçe ürkekliğiyle taşımalıydım.

Oysa ben,

rüzgâra kaptırdım,

bir anlık gölgeye,

bir kuruntunun içine düşerek…

Beklediğin sokaklarda

zaman susmuş,

ayak izlerin

bir duanın içinde kaybolmuştu.

Sen sessizdin,

yalnızca sevgini sunarak bekleyen

bir ağaç gibi,

kökleri sabırla toprağa sarılmış.

Ama ben,

dalgaya kapılmış bir yaprak gibi,

kendimi şüpheye savurdum.

Sessizliğini okuyamadım,

yüreğindeki sabrı göremedim,

sevgini tereddüte gölge ettim.

Şimdi zamanın gerisinde,

avucuma düşen pişmanlıkla,

kalbini tekrar emanet almaya

cesaretim var mı bilmiyorum.

Ama biliyorum ki,

bir özür,

bir dokunuş,

bir içten bakış

belki tekrar yeşertebilir bizi.

Sevmek Varken

Sevmek dışında hiçbir şey dokunmasın ruhuma,

Nefretin karanlık kıvrımları uzak olsun,

Öfkenin sert rüzgarları sönsün içimde,

Sadece sevmek, ışığın diliyle konuşmak istiyorum.

Bir süredir kayıp öfkem,

Bir süredir silik nefretin gölgesi,

İstemem bir daha var olsun,

Sevmek yeter bana,

Gül rengi bir sabah gibi büyüsün içimde.

Düşlerim temiz, bulutlar kadar hafif,

Kelimelerim huzurdan dokunsun,

Yalnızca iyi düşünmek,

Yalnızca iyi olmak…

Kaos uzakta, unutulmuş bir masal,

Ben mutluluğu çağırıyorum,

Bir zirve gibi serin ve özgür,

Bir gökkuşağı gibi kucaklayıcı.

Sevmek varken neden kirlenir insan,

Neden yüklenir kinle taşan bir gece?

Bırak, sevmek olsun her şey,

Bırak, ışık dokunsun yüreğimize…

Nights in White Satin - The Moody Blues

Koca Çınarların İzinde

 

Koca koca çınarlar, göğe başkaldıran,

Kökleriyle geçmişe, dallarıyla yarına uzanan.

Bir gün sessizce eğildiler toprağa,

Gövdeleriyle, yapraklarıyla kucakladılar karanlığı.

Ama gitmek miydi bu, gerçekten gitmek?

Her bir yaprakları, rüzgarda yeniden dirilmek...

Bize bıraktıkları, unutulmaz anılar,

Dilden dile dolanan efsane şarkılar.

Bir akşam, sıcak bir çay oturmasında,

Fısıldarlar eski bir gramofon plağında.

Bir düğünde, kahkahaların arasında,

Ya da bir yalnızlık gecesinde, yıldızlı bir masada.

Onlar gittikçe, yankıları büyür;

Bir film karesinde, sahnelerden süzülür.

Bir şarkının notasında yüreğe dokunur,

Göz pınarlarını ıslatan bir hatıra olur.

Toprak oldular belki, ama kaybolmadılar.

Her adımda, her nefeste bizimle varlar.

Bir çınarın gölgesi gibidir hatıraları,

Hem serinlik, hem sıcaklık taşır yarına.

Koca çınarlar… devleşen ruhlarıyla,

Kendi hikayemizin köşelerinde saklılar hala.

Ne zaman bir şarkı çalsa eski bir radyoda,

Ne zaman bir gülüş yankılansa boş bir salonda,

Onlar gelir, oturur yanı başımıza,

Sessizce eşlik eder bir çay masasına.

Ve biz anlarız ki, çınarlar ölmez,

Sadece yeniden hayat bulurlar, ölümsüz sözlerde.

Her şarkıda, her hikayede, sonsuz hatıralarda,

                                       Koca çınarlar yaşamaya devam eder bu dünyada. 

Ferdi Tayfur-İçim Yanar Yanar